Blog 4

Hey Y’all!

Na intensieve weken van hard werken om ons huis leeg te krijgen, de koffers voor 2 maanden lang in te pakken en de laatste uren op Justin zijn werk bij Schuitemaker – waarbij hij met een duikbril en flippers aan zijn laatste dag in de keuken en op het terras doorbracht – , brak dan eindelijk de dag aan dat we door vrienden werden weggebracht naar Schiphol. Yes!! Heerlijk was het om de deur achter ons dicht te trekken.

We zijn in die laatste weken voor ons – best wel plotselinge – vertrek zo ontzettend geholpen door zoveel lieve mensen om ons heen. Verschillende mensen boden aan onze drie herrieschoppers even op zich te nemen, vrienden stonden op de stoep om te helpen ruimen of er werden bakfietsen vol met stapels gestreken was afgeleverd, de brievenbus bleef klapperen en we ontvingen zoveel lieve berichtjes! Many thanks daarvoor!!
Verder bood Idelette, een vrouw uit onze kerk, aan om mee te gaan als onze nanny. Iets wat wordt gevraagd voor het OnBoarding Program in Texas. Om de hele training te kunnen volgen zullen de jongste twee opgevangen moeten worden door iemand die we meenemen van thuis. De manier waarop het gelopen is dat Idelette mee ging was voor ons zo wonderlijk – super speciaal! We boften zo ontzettend.

Eagle Beach –
De kinderen hebben het al snel zo leuk met elkaar!
Dit is Idelette. Wat zijn we blij met haar!
Arashi Beach

We namen afscheid op Schiphol. Wat voornamelijk voor onze “nanny” – Klinkt best decadent toch? – best pittig was, omdat ze man en kinderen achterliet voor 8 weken (2 maanden!! Respect! ) 
We ontmoetten bij het afdroppen van onze loodzware koffers al gauw de andere twee families. De Zeeuwse familie Jobse en Rotterdamse familie Boer met hun kinderen en nanny’s. Super leuk om hen eindelijk live te ontmoeten na heel wat over en weer “ge-app” van maanden.
Na een ontzettend lange reis kwamen we aan op Aruba. De jetlag deed zijn werk en we waren de eerste dagen lekker gesloopt en konden heeeerlijk ongestoord – niet helemaal waar met drie kleine kinderen – aan het zwembad doorbrengen. De tweede week hadden we een auto om wat Aruba te kunnen zien. Het is écht waar: Die prachtige witte stranden, de blauwe zee, ze zijn minstens zo mooi als op de plaatjes! 

We zwommen tot we er bij neer vielen – zijn groen zijn van het chloor – brachten veel tijd door in de airco, leerden Idelette, die twee weken bij ons in ons appartement zat, onwijs goed kennen en zij ons. Genieten was het, van de stranden, het leven onder water en van elkaar. In real life ontmoetten we een gigantische schildpad!
Ik, Marianne, mocht eindeloos foto’s maken omdat ik nu een medestander had die het ook heerlijk vind om te fotograferen.

Met de andere gezinnen hadden we een barbeque en we maakten tijd voor ons huiswerk voor het OnBoarding programma. Aruba was prachtig. En tegelijkertijd vonden we het ook schrijnend om te zien dat de dikste villa’s naast hele slechte wijken stonden.

Ontbijten op het strand met havermouttaart

Texas here we come!
Op 19 augustus stonden we, omdat we online niet in konden checken, extra vroeg op het vliegveld. Klaar voor ons vertrek naar onze bestemming! Dallas, Texas!
Wat een ontzettend domper was het, toen er na 3 uur wachten bleek dat er een fout in de de ESTA’s van onze kinderen zat, waardoor we niet mee mochten op de vlucht. We zagen de anderen vertrekken en ook Idelette ging door de douane. We konden wel janken..
Gelukkig was het de volgende dag geregeld en vlogen we via Atlanta naar Dallas. Met nog een aantal hobbels arriveerden we om 05.00 uur ’s nachts op de campus van Mercy Ships in Lindale.

Wat werden we ontzettend warm onthaald! Op onze geschakelde hotelkamers in het Guesthouse lagen cadeautjes voor de kinderen en een welkomstpakketje voor ons klaar.
Met een aantal andere gezinnen delen we de Breakfast room en voor de lunch en diner lopen we naar de andere kant van de campus waar de Diningroom is.
Het is tijd om te gaan wennen aan het community leven!

Vaar je met ons mee?
P.s.: Volg je ons al op Instagram en Facebook? Daar houden we je nog iets vaker op de hoogte van onze voorbereidingen en avonturen! Wil je ons ondersteunen? Kijk hier wat jij kunt doen!


Dit zooitje ongeregeld woont straks samen op de GLM.
Links de familie Jobse, dan de familie Westerduin. Familie Boer en rechts staan wij,
De kinderen hebben het nu al zo leuk met elkaar!

Naast vlees ook veel groenvoer op de bbq
Omdat we een zwembad hadden kwamen de andere gezinnen vaak even langs voor een duik

Hope Floats

Familie van der Spijk woont en werkt twee jaar op ziekenhuisschip Global Mercy
van Mercy Ships.

Menu

Over ons
Kids
Mercy Ships
TFC
Doneer

Blog 3

Blog 3

Als het niet gaat zoals het moet

Het komt ons allemaal inmiddels bekend voor: je maakt een planning, maar op het laatste moment komt COVID en bam, weg plan!

Zo ook bij ons: We hadden gedacht in de derde week van augustus naar Texas te vliegen voor de OnBoarding, de voorbereiding op ons verblijf op het schip van Mercy Ships, maar door de stijgende besmettingscijfers in Nederland mogen we de VS niet in. Punt. Dag OnBoarding, dag voorbereiding en kennismaking met de andere gezinnen die aan boord zullen gaan. Weg mogelijkheid om het voor de kinderen allemaal wat reëler te maken…

De wens om aanwezig te zijn bij de OnBoarding is groot, deze periode van voorbereiding zou het fundament leggen voor de komende jaren. Het is een overbrugging tussen ons leven in Nederland en de jaren die we op het schip zullen doorbrengen. Voor ons is dat belangrijk, en voor de kinderen al evenzeer. Ook zij worden voorbereid op het leven aan boord van een schip. We zouden toerusting ontvangen en opgebouwd worden en ook de basis leggen voor relaties met mensen met wie we gaan samenwerken en samenleven. We keken, en kijken, er zo naar uit!

Linksom of rechtsom
Gelukkig zijn we niet het enige gezin met dit probleem. En gelukkig is er een escape: Door via een ander land te vliegen, Aruba bijvoorbeeld, en daar een paar weken te verblijven, kun je daarna doorreizen naar de VS. Ook wij hebben besloten het zo te gaan doen.

Wij hebben gekozen voor Aruba, omdat dit land ‘op geel staat’ en ook vliegen we naar Aruba al in de juiste richting. De jetlag zal dus weg zijn als we doorvliegen naar Texas en dus kunnen we fris aan de OnBoarding beginnen. De kosten voor de reis en het verblijf op Aruba bekostigen we uiteraard zelf. Tot eind september zal de voorbereiding in Texas duren en begin oktober begint Justin met zijn werk als Food Service Manager aan boord van de Global Mercy. In December komt Marianne met de kinderen aan boord.

Bidden en hopen
We bidden en hopen dat we, met de oplopende besmettingscijfers, begin augustus inderdaad mogen vertrekken en dat Aruba ‘geel’ blijft. Dat we een goede voorbereidingstijd zullen hebben, en dat we daarna onze schouders kunnen zetten onder het werk op het schip.

Ondertussen blijven wij gewoon geduldig aftellen, boekjes lezen over boten en matrozen en Engelse woordjes oefenen. Of het nou linksom of rechtsom gaat: wij kunnen niet wachten!

Blog 2 Flexibel

Blog 2

Flexibel

“Table!”  “Chair!” Ik maak er maar een spelletje van. “Curtains!” “Couch!” De kinderen grijpen elkaar bij de haren en rennen van het ene naar het andere meubelstuk dat ik roep. Juliette duwt Rose aan de kant om eerder bij de stoel te kunnen zijn dan haar grote zus. 

Trots kijkt ze op, omdat ze precies doorheeft wat ik bedoel met het Engelse woord dat ik opnoem. 
Op welke manier bereid je kinderen voor op wat er komen gaat? Soms hebben we kleine gesprekjes in het Engels en het is leuk om te merken hoe blij ze zijn dat ze het door hebben.

“Who’s the babysitter tonight?”, Vraagt Justin me bij het ontbijt, als ik weer eens een avondje op pad ga en hij achter de pannen zal staan bij Schuitemaker. Rose kijkt haar vader ondeugend (zeg maar bijdehand) aan: “Jullie hoeven niet te denken dat ik het niet snap hoor! Je vraagt wie er vanavond op komt passen!” Justin haalt verontwaardigd zijn wenkbrauw op. Dit snapt ze dus ook al. We schieten in de lach. Over die dames zitten we niet zo in straks.

‘Wanneer gaan jullie nou?’
Flexibel… Dat is iets wat we constant moeten zijn. En daarmee ook de kinderen. Onze jongste, Krijn-Christian van ruim 1,5 jaar, krijgt er nog weinig van mee. Althans, dat hoop ik dan maar. De meiden bewegen heel knap mee. Want de plannen voor onze reis zijn al verschillende keren gewijzigd. Gewoon maar een paar voorbeelden: 

– In eerste instantie zouden we aan boord gaan van de Africa Mercy. Dat is het oudere schip van Mercy Ships, waarop Justin en ik 11 jaar geleden ook hebben gewerkt en waar de vonk tussen ons oversloeg. Een plek die voor ons vertrouwd is, waar veel herinneringen liggen en waarbij de community, voor ons gevoel, iets kleiner zou zijn en daardoor misschien eerder hechter. Totdat we werden gevraagd om aan boord te gaan van het nieuwe schip – een gloednieuw schip waarvan ik de foto’s amper durf te delen voor er gedacht wordt dat we gaan cruisen… 
– Eerst zouden we vertrekken in maart, daarna in juni en nu wordt het augustus (hopen we)
– We zouden met het schip varen naar Senegal, daarna werd het Liberia, en nu is het toch weer Senegal. 
– Het eerste plan was om als gezin op te stappen in Antwerpen. Nu gaat Justin in eerste instantie alleen en volgen wij later dit jaar. 

Arme kindertjes. Maar oooh, wat doen ze het ontzettend goed!  Ze incasseren en zijn zo flexibel.

Hoe mooi is het om te zien dat Rose Juliette meeneemt in haar enthousiasme. Af en toe hoor ik haar wel tegen vreemden zeggen: “Ja, het is leuk, maar ik ga wel mijn nichtjes en vriendinnetjes missen.” Arm meisje. Dat doet wat.

Voorlezen uit de Kinderatlas
Verder zijn ze ontzettend benieuwd naar wat er komen gaat. Schuiven ze de Kinderatlas onder onze neus, omdat ze willen dat we voorlezen over Afrika en aanwijzen waar we naartoe gaan. Vertellen ze anderen vol trots over de plannen. Wij zijn trots, ontzettend trots dat ze zo meebewegen! 

We willen jullie enorm bedanken voor alle bemoedigende kaartjes (ook aan de kinderen!) en gebeden voor Rose, Juliette en Krijn-Christian.

Onze planning
Omdat we weer een maand verder zijn: even weer een idee van hoe de planning eruit ziet. Als het allemaal door mag gaan: 

  • Halverwege augustus vertrekken we richting Texas voor een OnBoarding. Een voorbereidingstijd in de Verenigde Staten, voor een periode van zes weken, met alle andere vrijwilligers die voor langere tijd aan boord zullen wonen.
  • Eind September komen we terug uit Texas.
  • Begin Oktober zal Justin beginnen als Foodservice Manager aan boord van de Global Mercy, die dan in Antwerpen ligt en helemaal ‘missie-proof’ wordt gemaakt. Marianne blijft met de kinderen in Rijnsburg, zodat ze naar school kunnen. In de weekenden ontmoeten we elkaar als gezin. 
  • Begin December gaat Marianne ook aan boord in Antwerpen, samen met de kinderen
  • In januari zal het schip naar Nederland gaan om nog meer sponsoren en vrijwilligers te werven (dus mocht je nog een gaatje in je planning hebben ;))
  • In maart hopen we dan eindelijk in Senegal te beginnen met het werk!

BLOG

Blog 1

Een lesje geduld

Het is alweer twee maanden geleden dat wij ons grote avontuur aankondigden. We zijn overweldigd door de vele reacties, donaties en hulp. Eigenlijk zouden we afgelopen week het vliegtuig in stappen naar Texas. Het liep even anders. In deze allereerste blog praten we jullie bij.

Dit is Juliette, onze middelste. Een lieve dame met een pittig karakter. (Van wie zou ze het hebben…) Vorig weekend werd ze vier jaar. Groot feest dus! En vanaf nu gaat ze naar school…

Net weer even anders dan de planning was, want eigelijk hadden we ons vanaf vandaag gecommitteerd aan Mercy Ships. We zouden vorige week naar Texas vliegen voor onze introductiecursus (On-Boarding), waarna onze tijd aan boord zou beginnen.

Tóch naar school
Helaas veranderden de plannen door vertraging van het schip, en ook Covid gooide roet in het eten. En dus gaat onze oudste dochter Rose toch maar weer naar zwemles en onze tweede dochter Juliette toch nog naar school in Nederland. En oooh wat is ze daar blij om! Want hoe leuk is het om eindelijk te zeggen dat je ook naar de basisschool gaat! 

Dus nemen we alle veranderingen voor lief en wachten we heeeel geduldig af? Nou… Eerlijk gezegd is dat niet helemaal waar. Het vraagt veel flexibiliteit en nog meer geduld en dat neemt de nodige onrust met zich mee. 

Voor nu gaan we uit van deze planning: Halverwege augustus hopen we als gezin naar Texas te gaan voor de On-Boarding. Halverwege september zal Justin in Antwerpen aan boord aan het werk gaan. Aan het einde van het jaar zullen Marianne en de kinderen aansluiten in Antwerpen en tot die tijd zien wel elkaar in de weekenden. Dus voorlopig zijn jullie nog niet van ons af 😅. 

Giften
Iedereen die ons een eenmalige gift heeft gegeven: ontzettend bedankt. Uiteraard gebruiken we jullie gift pas op het moment dat wij aan het werk gaan voor Mercy Ships. Voor alle sponsors die ons maandelijks ondersteunen: jullie zijn geweldig! De maandelijkse incasso gaat pas van start op het moment dat ons avontuur bij Mercy Ships begint. Als je vragen hebt, neem gerust contact met ons op via familievanderspijk@gmail.com.

P.s.: Volg je ons al op Instagram en Facebook? Daar houden we je nog iets vaker op de hoogte van onze voorbereidingen en avonturen! Wil je ons ondersteunen? Kijk hier wat jij kunt doen!

Vaar je mee?

Vind je het leuk om op de hoogte te blijven van onze avonturen aan boord?
Meld je dan aan voor de nieuwsbrief en je ontvangt elke maand een blog of een vlog van ons in je mailbox!