Uitgelicht

Blog 10

Senegal, Dakar

We lopen door een hek de haven uit, Ik pak Juliette’s hand stevig vast, die auto’s rijden als gekken over de doorgaande weg, elkaar inhalend terwijl er een aantal motoren tussendoor manoeuvreren. We worden gelijk geconfronteerd met de armoede – Ik had toch het idee gekregen dat Dakar een ontwikkelde stad was.. ? – standjes van hout met spaanplaten vormen rijen van kraampjes met etenswaren. Moeders met schalen bananen op hun hoofden en een kindje op de rug kijken me vragend aan. 
Alle kleuren, de herrie, de drukte, de drukkende warmte, de geur.. Zo intens!


De ene na de andere geel met zwarte taxi – goed voor de sloop- stopt, zodra ze ons zoekend om ons heen zien kijken. Na wat onderhandelen in het Frans – Justin in z’n nopjes –  stappen we in..  Rose kijkt met opgetrokken neus om zich heen.. De deur zit met ducktape aan elkaar geplakt, net als de leren bekleding, de deur sluit niet, de gordels hangen er voor de sier en de geur..  De geur is niet veranderd na 12 jaar! Yes we zijn in West-Afrika! 

We are back!
Een aantal weken geleden voeren we de haven van Dakar binnen en zagen we de Africa Mercy – Het ziekenhuisschip waarop Justin en ik elkaar 12 jaar geleden leren kennen – liggen. Wat was dat een magisch moment! De crew van de AFM (Africa Mercy) onthaalde ons met veel geroep en geschreeuw en het was écht een feest!

De eerste week stond in het teken van verschillende grote evenementen. Verschillende ministers van gezondheid van 12 Afrikaanse landen ondertekenden de “Dakar Declaration”. Hiermee zetteen ze zich in voor een gezamenlijke aanpak op het gebied van medische zorg. En daarnaast was er de African Celebration of Hope en werd het schip gedoopt. Dit was één groot feest wat we vierden met beide schepen. Op het dock voor de Global Mercy zaten we met de crew op grote tribunes en waren er verschillende Afrikaanse dansen en werden er optredens gehouden. 
Ook Rose en ik traden op in onze – a Capela – koren. “Academy choir” en “Key of Sea” Aan het einde van de ceremonie was er een heel bijzonder moment waarbij de kapitein van de AFM de fakkel overdroeg en deelde met de gloednieuwe Global Mercy. Het vuur werd overgebracht met handgemaakte fakkels, gemaakt van het hout van het dek van de Anastasis (het allereerste schip van Mercy Ships) Een knipoog naar het verleden, maar vooral hoop voor de toekomst. Terwijl op dat moment de kinderen zongen “This little light of mine”. Kippenvel..  Daarna werd er nog lekker doorgedanst op het dock.

End of the school year 
Die week was het ook gelijk de laatste schoolweek voor de meisjes. Rose en Juliette namen beide afscheid van hun lieve juffen – Miss Grace en Miss Taty. Wat hebben ze ongelofelijk veel geleerd in de afgelopen maanden en wat hebben ze grote sprongen gemaakt in hun Engels. Soms kijken we elkaar verrast aan als we ze hele gesprekken horen voeren met klasgenootjes en de woorden die ze er tussendoor gooien. Beide kregen ze een prachtig rapport en het schooljaar werd afgesloten met een ceremonie waarin de kinderen iets mochten laten zien en werden ze persoonlijk toegesproken door hun juf. Wat zijn we dankbaar dat ze hier op school mogen zitten! Inmiddels is er een team die het Summer Program begeleid en hebben ze een super leuk programma waarin ze allemaal leuke dingen doen. Dit is samen met de kinderen van de Africa Mercy, waarvan ze een heel aantal kinderen ook nog kennen van het OnBoarding programma in Texas. 

Medical Capacity Building
En terwijl er op de Africa Mercy operaties gedaan worden krijgen locale artsen, verpleegkundigen via ons ‘ Medical Capacity Building’ Programma training om de missie van hoop en genezing in hun eigen land voort te kunnen zetten. Het is heel mooi dat Mercy Ships operaties uitvoert in West Afrika maar uiteindelijk is het ook heel belangrijker – al dan niet belangrijker – om kennis over te dragen.Ook krijgen bijvoorbeeld lokale biomedische technologen onderwijs in hoe ze het beste hun apparatuur kunnen onderhouden of nieuwe producten kunnen ontwikkelen. Tegen het einde van onze tijd hier hopen ze, Medical Capacity Building team, zo’n 350 deelnemers te hebben toegerust om veiliger operaties uit te kunnen voeren. 
Het is gaaf dat we, ondanks dat er nog geen operaties uitgevoerd kunnen worden, als schip wel op deze manier bij kunnen dragen in Senegal.

Het lijkt soms zo onzichtbaar maar we hebben al gave verhalen gehoord van Marijke, die bijvoorbeeld lokale tandartsen bijscholing geeft. Of over de arts die na zijn deelname aan de cursus “Neonatale Reanimatie”  kon vertellen dat hij drie baby’s had kunnen redden na het volgen van de cursus. Nu kan hij deze kennis weer overbrengen op zijn collega’s en studenten.

Foodservice
Justin heeft het in de afgelopen weken heel druk gehad met zijn werk. In de eerste week was hij druk met de caterings voor de festiviteiten. Voor onze gasten en Boardmembers haalden we, het Foodservice Team, alles uit de kast om er een onvergetelijke week van te maken. Daarna kwamen de weken van Medical Capacity Building waarbij we zo’n 350 man extra tijdens de lunch van eten mochten voorzien om zo gelijk te leren hoe de Diningroom werkt met een behoorlijke grotere crew. Daarbij lag de focus op Afrikaans eten aangezien alle studenten West Afrikaans zijn. Met een aantal ervaren Afrikaanse koks in de keuken is dat helemaal goed gekomen. Nu was Justin dus regelmatig in de keuken te zien terwijl hij normaal gesproken ook veel in zijn kantoor de vinden is.

Holiday
Na een half jaar aan boord te leven, namen we drie dagen “vakantie” samen met de Urdal Family uit Noorwegen. We stapten in een busje voor een 1,5 uur durende rit. Althans, dat dachten we. We deden er vijf uur over. 
We hebben echt de slappe lach gehad toen de auto voortgeduwd moest worden.. De kinderen vertelden we; zo hoort het te gaan! Welkom in Afrika! Maar ooh wat waren we blij toen we eindelijk een duik in het zwembad konden nemen bij maanlicht! De Safari die we op zaterdag maakten was heel cool! Wat een ervaring! We hebben écht genoten van een heerlijk weekend, gezelligheid, het zwembad, de lokale markt en elkaar. Maar het was ook weer fijn om na een voorspoedige, snel terugreis weer “thuis” te komen op het schip. 

Eigelijk is er nog veel meer te vertellen maar dat bewaren we voor de volgende!
Wat fijn dat jullie ons via deze weg volgen en voor ons bidden. We ervaren écht dat jullie met ons meeleven. Dank daarvoor! Veel liefs van ons allemaal!

Hope Floats

Familie van der Spijk woont en werkt twee jaar op ziekenhuisschip Global Mercy
van Mercy Ships.

Menu

Over ons
Kids
Mercy Ships
TFC
Doneer

Uitgelicht

Blog 9

Een cabin vol

Zenuwachtig zit ik aan m’n armband te plukken. Nog eventjes wachten en dan wordt ik opgeroepen.
De Spaanse stemmen galmen door de kille gangen van het ziekenhuis van Playa de los Americas.. 
De vorige keer dat ik hier was, was geen grandioos succes met de Spaanse gynaecoloog die ik toen voor me had dus ik hoop zo dat het klopt dat ik nu een andere arts te zien krijg.
Gelukkig zit Tatyana naast me. Juliette haar juf is Braziliaans en kan, vanwege haar Spaanse echtgenoot, ook goed Spaans. Zij zal tijdens het consult vertalen. Ze pakt m’n hand:”You’ll be fine!” 

Als ik eenmaal op de behandelbank lig en de echokop met de koude gel wordt op m’n buik geplaatst lig ik nog steeds verkrampt naar het beeldscherm voor me te kijken.. 
Pas op het moment dat ik naar Tatyana gezicht kijk en zie hoe verrukt zij naar het bewegende embryo staart besef ik: Ooooh kijk me nou liggen.. In verwachting van de vierde en alles gaat goed! 
Dan verschijnt er ook een lach op mijn gezicht en ontspan ik..


Ja, we zijn dus in verwachting van een vierde kindje! Prachtig nieuws, maar – op z’n zachtst gezegd – even wennen toen we hier achter kwamen tijdens de laatste week in Antwerpen. De eerste weken zwangerschap waren best ellendig en beïnvloeden de tijd in Rotterdam en tijdens de sail nogal. Maaaarr.. Nu kunnen we ons geluk niet op en zijn we dankbaar dat we afgelopen vrijdag ook een prachtige 20 weken echo hebben gehad waarop te zien was dat het kindje zich mooi ontwikkeld en er geen afwijkingen te zien waren. Én wij weten het geslacht.. En iedereen, plus onze meiden, proberen iets te ontrafelen. Helaas, we laten niks los! 🙂 De kinderen zijn door het dolle heen en natuurlijk ontzettend nieuwsgierig naar hun nieuwe broertje of zusje;-)

Het heeft alleen nog al het één en ander op z’n kop gezet. Bij Mercy Ships is de regel bekend dat wanneer je zwanger bent, je – tijdens een fieldservice in Afrika – met 24 weken van boord gaat omdat ze geen zorg af willen nemen in het land waar de medische zorg al zo beperkt is. Daarbij hebben ze niet de juiste mensen aan boord om een zwangerschap en een bevalling te begeleiden. Dus zijn er in de afgelopen jaren al heel wat koppels zwanger naar hun thuisland gevlogen om daar een kindje te krijgen en vervolgens met baby opnieuw aan boord te gaan.  Dit is dan wel de eerste Global Mercy baby, maar natuurlijk niet de eerste Mercy Ships baby. Er zijn al velen voor gegaan! 

Omdat mijn missende schildklier opeens een groot probleem leek te zijn voor de organisatie werd in twijfel getrokken of ik (en dus de hele familie) wel mee kon varen naar West Afrika en leek het er even op dat we al vorige week van boord moesten. Dit zorgde voor nogal wat spanning. Gelukkig is uiteindelijk besloten dat de risico’s wel te overzien zijn en nu mijn schildklierwaardes goed gekeurd zijn, de Spaanse gyneacoloog mij en de baby gezond verklaarde en de 20 weken echo prachtig was, is er besloten dat we mee konden en dus dobberen we nu midden op zee tussen de Sahara en de Canarische eilanden. Wat een opluchting! We zijn onderweg naar Senegal! Super bijzonder! Dit wordt de eerste keer dat de Global Mercy aanlegt in een Afrikaans land! 

Twee jaar geleden hebben ze – heel verdrietig – een hele grote groep patiënten achter moeten laten zonder operatie. Gelukkig konden een hoop van deze operaties nu opgepakt worden op de Africa Mercy, die nu al weer een aantal maanden in Dakar ligt. Aanstaande vrijdag hopen wij met de Global Mercy aan te sluiten en voor 5 weken te blijven. Dit om 30 jaar samenwerking met Afrikaanse landen te vieren, de Global Mercy te dopen en om de Africa Mercy te ondersteunen met het opleiden van locale medici. 
Helaas is het ziekenhuisdek beneden op dek 3 en 4  van de GLM nog niet zo ver dat we hier aan boord operaties kunnen uitvoeren..   Dus na 5 weken varen we weer terug naar de haven in Tenerife om equipping fase 3 in te gaan. Niks gaat zo snel als dat we zouden willen. Geduld geduld..

Omdat wij in verband met de zwangerschap niet aan boord mogen blijven wonen van het schip zullen we, zodra we terug in Tenerife zijn aan de wal gaan wonen in een appartement in El Medano, een dorpje dicht bij de haven. We hebben al verschillende keren de shuttle die heen en weer pendelt genomen, en alle andere crewmenbers nemen ook geregeld te bus en kunnen dus makkelijk even langs komen.
Justin zal aan boord van het schip blijven werken en hij zal elke ochtend Rose en Juliette meenemen zodat zij naar de Academy kunnen blijven gaan. 
We vonden het voor het gezin een te grote impact hebben als we nu opnieuw voor een half jaar naar Rijnsburg zouden verhuizen. Dit zou er voor zorgen dat de kinderen weer achter komen te lopen op hun klasgenootjes aan boord en dat ze opnieuw door een grote transitie moeten. 
Op deze manier hopen we iets meer rust te creeren. Nu stappen we niet helemaal uit het communityleven, kan Justin zijn werk blijven doen en wordt “de missie” niet helemaal opgezegd voor ons gevoel. 
We hebben een prettig appartement gevonden en hopen daar vanaf begin juli in te trekken. 
We zien uit naar de komst van het kleintje en zijn benieuwd hoe alles zal verlopen. 

 Ideaal is natuurlijk anders. Een kraamweek in bed met allemaal kraamvisite van vrienden en familie zal toch wel heel anders zijn en ook een bevalling in een Spaans ziekenhuis stond niet op m’n wensenlijstje. Maar ook hier komen heel veel kindjes ter wereld dus dat zal vast wel goed komen. 

Ondertussen hebben de meisjes weer les op de grond in hun lokaal omdat de meubels door de klaslokalen schuiven. Ik heb mijn barista cursus gehad om in het cafe de crew van goede koffie te kunnen voorzien. Justin is heel druk om de crew van eten te voorzien en de events voor in Senegal te regelen en Krijn-Christian heeft het heerlijk naar zijn zin in nursery.

Over een aantal uur leggen we aan in Dakar. Super super spannend. Gek om na 12 jaar terug te mogen komen in een West-Afrikaans land… De gekte op de kade te zien, de Afrikaanse geuren weer te ruiken, de luchtvochtigheid te voelen.. We zien er naar uit!
Jullie horen gauw van ons.

Veel liefs van ons allemaal!

Hope Floats

Familie van der Spijk woont en werkt twee jaar op ziekenhuisschip Global Mercy
van Mercy Ships.

Uitgelicht

Blog 8

Dag Rotjeknor!

Na een periode van ruim 6 weken in Antwerpen voeren we weg om na een nacht varen te beginnen aan het “Come On Board” evenement. 
Het was onwijs cool om met zulk mooi weer de haven van Rotterdam in te mogen varen. Wat een feest was het! Aan de wal en aan boord. 
Het was heel bijzonder om op deck 11 met de hele crew te zingen. We mochten, mits we heel stil waren, op de brug kijken met de verrekijker. We zwaaiden bij Hoek van Holland naar m’n ouders en gilden naar lieve vrienden en bekenden die ons op stonden te wachten bij de Erasmusbrug. Wat een helden!
 

Rotterdam, here we come!
Juliette en Juda op de brug

Door in Rotterdam te mogen liggen, zoveel media aandacht te krijgen en zoveel mensen aan boord te mogen verwelkomen konden al deze mensen ervaren hoe het leven aan boord is, konden ze geraakt worden door het werk dat we mogen doen, werden er dromen aangewakkerd als vrijwilliger aan boord te gaan werken of Mercy Ships financieel te ondersteunen om zo nog veel meer gratis operaties mogelijk te kunnen maken. En.. Mochten ze misschien ervaren wat maakt we dit werk doen. 
Beneden op deck 3 en 4 was het 16 dagen lang druk met al die 14.000 mensen die een tour kregen in het ziekenhuis. Opzich kregen wij daar, als gezin, nog niet eens zoveel van mee. Het werk voor Justin ging gewoon door en de meisjes gingen gewoon naar school. 
Maar een groot aantal bekende bezoekers zochten we toch even op in de event-tenten op het dock om hen even gedag te zeggen. Het was mooi om te zien hoeveel familie, vrienden, oud-gemeenteleden en bekenden het schip wilden bezoeken en daarmee ervoeren we echt hoeveel mensen er bij ons en de organisatie betrokken waren. Waarvoor heel veel dank!!
Daarnaast hadden we twee weken lang een heel druk programma met bezoek van vrienden en familie die we heel graag wilden laten zien waar ons leven aan boord zich nou precies afspeelde. Dus aten we met ze in onze cabin, lieten de meiden hun klaslokalen zien, speelden we op het bovenste deck en praten we elkaar bij. Om aan het einde van de periode om te vallen van vermoeidheid. Want wat was het ontzettend fijn om al deze mensen te zien, maar wat was het ook intensief! Het viel zwaar om elke dag afscheid te nemen van nichtjes en neefjes, vriendinnetjes, opa’s en oma’s en andere lieve vrienden.

Het was dan ook lastig, maar goed, om de trossen los te gooien en weg te varen uit Rotterdam. Nu werd het echt écht!
Dat we in een oneindige attractie van de Efteling belandden hadden we alleen nog niet bedacht. Haha! Bij de Golf van Biscay werden de golven flink hoog. De glazen rolden door de kastjes, lijstjes vlogen van de muren, de deurtjes van ons bed knalden op en dicht en de plant met al z’n aarde ging door de cabin. 
De kinderen probeerden, zo goed en zo kwaad als het ging op school toch nog iets mee te krijgen van de lessen op de grond, in een kringetje, omdat alle meubels vastgesnoerd zaten.

Tijdens de sail werden er door een team allerlei activiteiten bedacht om voor een beetje binding te zorgen. Dus we hebben ook heel hard gelachen met de leukste groots opgezette spellen en tijdens een PirateNight waarbij iedereen z’n best deed om zich op te doffen als piraat. Na een aantal dagen hadden we het echt wel gehad en wat was het dan ook heerlijk om Tenerife te zien liggen en verwelkomt te worden door groepjes springende dolfijnen zodra we dichter bij de kust kwamen. 

Nu liggen we alweer een aantal weken in ‘Puerto de Granadilla’ in het zuiden van Tenerife. Vrij afgezonderd van de bewoonde wereld maar dat is oke. Hier wordt hard gewerkt aan het ziekenhuisdek dat nog niet klaar is en waar, helaas, nog veel meer werk te doen is dan ze hoopten. Over een aantal weken hopen we richting Senegal te varen en aan te leggen naast de Africa Mercy (Het schip waarop Justin en ik 12 jaar geleden werkten) die al in fieldservice is in Dakar.

Het communtity leven ervaren we als heel prettig. Het is fijn om te zien dat de kinderen al zo hecht zijn met alle andere kinderen. Uit school rennen ze vaak naar elkaars cabins om met elkaar te spelen en we gaan bijna dagelijks naar deck 11 om buiten op de trampoline te springen, van de glijbaan te gaan of te skaten. Afgelopen zaterdag was Rose jarig en vierden we dit in het cafe. Éen groot feest waarbij alle kinderen en ouders wel even langs kwamen voor een stukje taart. Dan zijn we toch wel heel dankbaar dat we hier onderdeel van uit mogen maken. 

Jariger is ze nooit geweest!

Ook het Paasweekend was écht een belevenis aan boord. Het was heel mooi om met elkaar stil te staan bij het lijden en sterven van de Heer Jezus tijdens de dienst op Goede Vrijdag waarbij de kerkzaal compleet omgetoverd was tot ‘de tuin van Getsemane’  om op zondag samen feest te mogen vieren. Rose straalde tijdens haar optreden met Grade 1,2 and 3 van de Academy tijdens de Easter Sunday Celebration Service.

Nu we er toch zijn
In het kader van ’nu we hier toch zijn’ gaan we in de weekenden regelmatig op pad. Voor het schip stopt een shuttle die ons naar het dorpje El Madano brengt waar we naar het strand kunnen gaan of een boodschap kunnen doen. De temperatuur hier op het eiland is zalig. Ook al staat er veel wind, het is hier zo aangenaam! We zijn een dag naar Santa Cruz geweest in het noorden van Tenerife om de kinderen te kunnen laten zien waar we elkaar 12 jaar geleden op het dock, voor de Africa Mercy leerden kennen. Dat was toch wel heel bijzonder. Op andere dagen zijn we naar het strand geweest met een aantal andere gezinnen en de vulkaan de Teide hebben we bezocht. “Alsof je je op een andere planeet waant” zei Rose wijs. En gelijk had ze. Ook hebben prachtige plekjes in de bergen bezocht waar het ongelofelijk groen was.  Eerlijk gezegd was ons beeld van Tenerife vrij suf. Een eiland met veel valkaan zand, en zwarte stranden. Maar we hebben ons verwonderd over de prachtige bergen, hoe groen het er is en hoe prachtig de vergezichten zijn! We blijven!  Het is fijn om zo nu en dan even als gezin even van boord te zijn. Het community leven slokt je snel op. Elke avond is er wel een activiteit, je kunt zo bij anderen binnen lopen en aangezien we beide graag onder de mensen zijn gebeurd dit ook veel. Het is heerlijk om soms even van boord te zijn… Om dan aan het einde van de dag terug te rijden en het “kleine” schip in de verte te zien liggen blijft elke keer weer surrealistisch. En elke keer vraag ik mezelf weer af: “Wonen we daar écht!?” 

Hope Floats

Familie van der Spijk woont en werkt twee jaar op ziekenhuisschip Global Mercy
van Mercy Ships.

Menu

Over ons
Kids
Mercy Ships
TFC
Doneer

Uitgelicht

Let the adventure begin

Let the adventure begin

Op 6 januari is het zover! Dit is de grote dag. Justin wacht ons op met een gedekte tafel en heerlijke broodjes in de cabin. Dit is het dan, onze nieuwe thuis. Gek genoeg voelt het wel gelijk zo. Onze spullen liggen er, het ruikt bekend en we zijn compleet! M’n ouders mogen nog even blijven lunchen, krijgen nog een tour over het schip en moeten daarna gaan. Het kan beginnen.

Dat het al gauw vies tegen kan vallen het leven aan boord op het schip zal ik niet onder stoelen of banken schuiven. Op de eerste dag blijkt al hoeveel regels er horen bij het leven aan boord. De kinderen mogen in principe niet rondlopen zonder toezicht. Dus even van onze cabin naar de diningroom lopen kan echt niet. 
Rose staat al gauw met haar handen in haar zij en roept boos: “Het is hier stom! Het is net een gevangenis. Thuis kan ik gewoon naar opa en oma toe fietsen en hier mag ik niet eens naar de buren.”
Al heel gauw heb ik een huilende Juliette met haar armen om m’n middel geslagen: “Mama, we zouden toch twee weken blijven? Dan gaan we toch weer naar ons echte huis?” Ik kan wel mee doen.. Ik kan niet ontkennen: Dit wordt vreselijk wennen.
Wie z’n idee was dit ook al weer..

Op de eerste zondag verlaten we het schip alweer voor onze uitzenddienst vanuit onze Baptistengemeente Kaleb. Het is werkelijk een prachtige dienst. In de dienst is Krijn-Christian (iets wat verlaat ivm corona) opgedragen en wordt er door Wilfred en de gemeente een zegen over onze reis uitgesproken. Helaas kan niet iedereen aanwezig zijn, maar we genieten zo van al die lieve mensen, vrienden en familie die aanwezig wilden zijn.
Het was ontzettend bemoedigend. De muziek, de preek, het gebed, maar dus ook de komst van al die mensen. Met grote dank aan de Immanuelkerk in Rijnsburg voor hun gastvrijheid! 
De boodschap die we meekregen was: Kijk naar Hem, accepteer de tegenslagen, de ontmoetingen, maar accepteer niet een stap te zetten zonder Hem te vragen met ons mee te gaan. Het was een geweldige bemoedigende dienst. Dank voor iedereen die daar aan bijgedragen heeft, en live of online meebeleefd heeft! 

Wennen
In de eerste week aan boord hadden de kinderen nog vrij. Het was fijn om samen te wennen naan het leven aan boord. 
We hebben een familycabin op deck 9. Op dit deck bevinden zich alle families.
Schuin tegenover ons zit de laundry waar zo’n 14 wasmachines en drogers gestapeld staan en waar je je in kunt schrijven voor een tijdstip. Ook kun je daar alles vinden voor het schoon houden van je cabin. Verder zit er op ons deck een family lounge. En ruimte waar kinderen heerlijk met elkaar kunnen spelen, waar spelletjes liggen, (iedereen brengt wat in duds er ligt inmiddels al genoeg) en een Youth lounge voor de wat oudere kinderen om daar te kunnen chillen of een film te kunnen kijken.

Maaltijden

In principe kun je voor het ontbijt, de lunch en het diner in de diningroom terecht. Er is genoeg keuze en je kunt er heel prettig zitten. 
We kiezen er alleen voor om als gezin ook tijd samen door te brengen. Je kunt zomaar als elkaar heen leven in zo’n grote community. ’ s Ochtends om 08.00 begint Justin zijn werkdag en voor die tijd ontbijten we als gezin aan tafel met yoghurt. 
Om 12.00 zorgt ik dan, als hij (en de kids terug komen uit school) dat de tafel gedekt is en we genieten nog even van het Nederlandse brood uit onze vriezer. Met het diner kunnen we als gezinnen om 16.45 al het eten halen, er is heel gevarieerd en gezond eten met elke dag salade bars.
Het verschil met de Africa Mercy en de Global Mercy is toch echt wel de diningroom. Op de Africa Mercy was het een grote zaal met slechte akoestiek en kon je iedereen zien zitten. Nu zit je toch wel iets meer afgeschermd in gezellige hoekjes waardoor je minder het gevoel hebt dat je geen gesprek kunt voeren en de kinderen – een soort van- aan tafel kunnen blijven zitten zonder afgeleid te worden door andere kindjes.

Safety Training
Mijn week begon met meerdere trainingen. 
Aan boord van een schip heb je te maken met wekelijkse brandoefeningen. Wat te doen, van welke trap mag ik gebruik maken, wanneer moet ik klaar staan om met de kinderen van boord te gaan, waar liggen zwemvesten. Waar vind ik brandblussers, etc. 

Academy 
Het was zo fijn dat op 17 januari dan eindelijk de Academy startte! 

Op de vooravond was er een feestelijke opening: Back to Schoolnight! Waarbij we heel welkom werden ontvangen door alle leraren en leraressen om daarna mee te gaan naar het klaslokaal van Rose, die nu in 2nd Grade zit bij Miss Grace en twee meisjes. Noah uit Nederland en Georgina uit Ghana. Het klaslokaal was heel gezellig aangekleed en de meiden waren duidelijk alle drie heel enthousiast om te mogen starten. 

Ook Juliette was uitgelaten! Haar Miss Birgit uit België voelde gelijk vertrouwd en haar klaslokaal was het einde! Met 5 andere kindjes, waarvan 1 uit Noordwegen, 2 uit Nederland en 2 uit Ghana. De volgende ochtend om iets voor 08.00 was er een uitgelaten stemming op het schip. Aan het einde van de gang, 1 trap omhoog en daar is de Academy. De meiden hadden allebei hun Academy shirts aan ze gingen op de foto met de hele school. Samen op dit moment nog 37 leerlingen. 

De meisjes kwam razend enthousiast terug uit school! Zo leuk! Ze vertelden in geuren en kleuren over met wie ze hadden gespeeld op het deck, wat ze hadden geleerd en Rose kreeg gelijk al wat huiswerk mee. In de middag gaat Rose van 13.00 tot 15.20 terug en Juliette pakt weer graag haar middagslaapjes na zulke intensieve ochtenden in het Engels en zoveel nieuwe indrukken. 

Mijn rol
Die foto van de Academy, die nam ik! Al binnen een week ben ik gevonden, en daar ben ik heel blij om. Het is fijn om nu al ingezet te kunnen worden voor een functie aan boord. Andere moeders/vaders die PCG’s zijn (Primary Care Giver’s) gaan bijvoorbeeld werken in het cafe, in de bibliotheek of waar ze dan ook nodig zijn zodra er een momentje vrij is. En ik kan nu eerst hier beginnen. Dat is heel fijn! Omdat het zo makkelijk zelf in te plannen is en ik een andere ouder even kan vragen voor Krijn-Christian te zorgen. Voor hem is er gelukkig ook iets. 
Samen met drie andere moeders zijn we gestart met Nursery. De jongste kinderen hebben op deze manier ook op ma-, wo- en vrij- ochtend hun eigen ”Peuterspeelzaal”-programma. In het Engels. We nemen allemaal een ochtend op ons waardoor we ook allemaal twee ochtenden in de week even onze handen vrij hebben. Super fijn! 

Het is nog intens maar ook heel mooi om aan boord te mogen leven. Ik zette m’n cabindeur vorige week even open, en zo kwam de een na de ander binnen wandelen voor een kopje koffie. Het is mooi om te zien dat er nu al mooie vriendschappen worden gesloten.

Met een aantal vrouwen hebben we drie weken geleden een eerste ladiesnight gehad in het cafe wat heel leuk was om elkaar op een ongedwongen manier te leren kennen. En met een aantal PCG’ers hebben we  een eerste Bijbelstudieavond gehad waarbij we elkaar echt konden bemoedigen. Iets wat al zo van waarde is. We gaan allemaal door hetzelfde proces, lopen allemaal tegen bepaalde dingen aan, maar ik ben nu al heel dankbaar dat ik hier van onderdeel mag zijn. Dat je nu al vriendschappen kan sluiten met vrouwen uit Nieuw-Zeeland, Noorwegen en Amerika is heel bijzonder. 

Hope Floats

Familie van der Spijk woont en werkt twee jaar op ziekenhuisschip Global Mercy
van Mercy Ships.

Menu

Over ons
Kids
Mercy Ships
TFC
Doneer

Uitgelicht

Rotterdam, we komen eraan!

Rotterdam, here we come!

Schip Ahoy! Gistermiddag gingen de trossen van de Global Mercy los en op dit moment varen we al heel dichtbij Rotterdam! Daar hopen we straks, net iets voor het middaguur, aan te leggen. Kijk je live mee via de feestelijke livestream?

Hier kun je de livestream volgen: https://globalmercy.org/nl/
Of kijk mee via YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=6medsMPfdqI

Uitgelicht

Blog 7

Blog 7

Terug op Durp

Het waren intense weken. Deze decembermaand. We hadden heerlijke Sinterklaas-avondjes en werden een avond ontzettend in de watten gelegd door lieve vrienden. Ik had me afgesloten voor het idee dat de scholen wel eens konden gaan sluiten. Want hoe pak ik dan verder m’n dozen in?
Deze doos gaat naar de loods, die doos naar Zuidland, weer een andere doos naar het schip. Onmogelijk met drie kinderen om me heen.

Op woensdag 9 december vertellen Rose, Juliette en ik (na een geslaagde ochtend op de Farelschool in Katwijk) ook op de school van de dames zelf, in alle klassen over het werk van Mercy Ships.  Heel gaaf, en super geslaagd! 
Vervolgens volgt er een wel heel plotseling afscheid van school waarbij ze met de vervroegde kerstviering trakteren met een prachtige taart van onze Syrische vriendin Ramia. Heel definitief voor de dames maar ze genieten zichtbaar.

Wat een heldin. Anne, vriendin van de OnBoarding uit Zeeland stelt voor om de meisjes te brengen om daar te komen logeren in hun tijdelijke woning. (Ook zij wachten tot ze aan boord kunnen gaan.) Geweldig! De meiden hebben het heerlijk en het geeft voor hen ook weer vertrouwen dat het onwijs leuk gaat worden met hun nieuwe vriendinnetjes op het schip. 

Afscheid in de klas

Dag huis!
“Oeei… Dit zal ik nog even uit moeten zoeken.” Is wat Gesa en Charlotte me de hele dag door horen zeggen. 
M’n engelen, want zonder hen was ik nergens. 
Een bomvolle tafel staart me aan. Oude kranten, tijdschriften, kerstknutsels van de meisjes en nog meer bende puilt over de randen. En niet alleen daar. 
Schoonvader wandelt nog even binnen met een kerstkrans voor de harde werkers en constateert ook (heel fijn) “Er moet nog veel gebeuren.”  Bedankt. De moed zakt me in de schoenen.
Uiteindelijk is het huis na anderhalve dag leeg en schoon en kunnen we eindelijk de deur achter ons dichttrekken. 
Deze hobbel is geweest. Dag Kanaalstraat. Het was fijn!

We verhuizen op 29 december naar Zuidland.  We mogen, super fijn, met een gezin van 5 nog anderhalve week bij mijn ouders in huis wonen, tot we aan boord mogen op 6 januari.


Movingday
Bloedchagerijnig stap ik op 30 december in de auto naar Antwerpen. Rose en ik rijden achter de volgestouwde auto waar Justin in rijdt aan. In de auto leg ik haar uit dat mama heel zenuwachtig was. “Soms vind je iets zo spannend Rose, dat het niet meer leuk is.. Ken je dat?” 
Ze legt haar hand op m’n been en zegt:”Geeft niks hoor mam, ik had dat ook bij die enge glijbaan in het waterpark in Texas. Het was zo spannend dat ik het niet leuk meer vond.”  M’n schat..

Aangekomen bij het schip hijsen we ons in een hesje en krijgen we een mooie helm op. We stapelen we alle dozen en tassen met het schaamrood op de kaken op het grote net wat even later aan boord wordt getakeld. Daar gaat het hele hebben en houden van de familie van der Spijk. 
Ik ren eerst naar de cabin van Erik en Elja, even een knuffel halen. 
Het feit dat onze nieuwe vrienden van de OnBoarding en van elf jaar geleden aan boord zijn is zoo fijn. Dat scheelt de helft! 
Dan stallen we alles uit in de cabin en  mag het uitpakken beginnen. Hoe dit oooooit moet gaan passen is een raadsel maar we zetten Top2000 aan en gaan aan de slag.
Na een aantal uur staat de apparatuur in de keuken, de boekjes in de kasten, de Barbies vinden een gezellig plekje onder Juliette haar bed en uiteraard hang ik eerst een slingertje op, zet een foto lijstje neer. Je begrijpt de prio lijst. 

We nemen afscheid van ooms en tantes en van oma en vieren Oud en nieuw met onze “Slandse” vrienden. Wat fijn om nog tijd met hen door te kunnen brengen. Helaas zijn we niet helemaal compleet en wordt er vanaf het scherm mee gedaan.  Het is heerlijk om nog even tegen de deur te trappen nu we er toch zijn. Opa en oma leggen de kindertjes nog een paar keer op bed en zetten de boel nog even op stelten én we eten nog boerenkool en hutspot. Dat is er niet op een Amerikaans schip.


En morgen. Dan is het zover. Dan gaan we allemaal aan boord! Global Mercy, HERE WE COME! 

Hope Floats

Familie van der Spijk woont en werkt twee jaar op ziekenhuisschip Global Mercy
van Mercy Ships.

Menu

Over ons
Kids
Mercy Ships
TFC
Doneer

Uitgelicht

Blog 6

Tussen wal en schip

Het was even stil hier, maar we hebben zeker niet stilgezeten. Hoog tijd voor een update over het leven ‘tussen wal en schip’ van de Van der Spijk Family

Zondag hebben we eindelijk een kijkje mogen nemen aan boord van de Global Mercy. Rose, Juliette en Krijn-Christian waren de eerste kinderen die het schip bezochten! Gek om te zien waar we de komende twee jaar zullen wonen en werken. Het schip is zoveel groter dan de Africa Mercy. Justin, die doordeweeks al aan boord woont en werkt (daarover later meer), gaf ons een tour over het hele schip. Je begrijpt dat deck 12 met zwembad en speeltuin écht favoriet was.

Onze familycabin zag er erg goed uit. Met een woonkamer, keukenblokje, een ‘kingsize’ slaapkamer, twee slaapkamertjes met stapelbedden en een mini badkamertje. We kunnen niet acherblijven: Ook wij gaan tiny! Het heeft nog een persoonlijke touch nodig. Zie je ons al gaan met onze verhuisdozen en prulletjes? 😉

Toch is het gek om na de ontzettend mooie en vormende tijd in Texas (zie vorige blog) nu hier in ons huis te zijn. We wonen niet meer echt hier, maar ook nog niet echt aan boord. Echt tussen wal en schip dus. Op de weg van huis naar school kom ik elke dag ouders tegen die verbaasd vragen: “Zijn jullie al weer terug?” “Is het niet goed gegaan?” “Jullie zaten toch op een boot ofzo?”  Haha.. Ja.. Zoiets. 

De Global Mercy is zoveel groter dan de Africa Mercy!
Hoera, eindelijk het schip bewonderen!
Juliette voor haar nieuwe huis.

Ook maakt Justin de community meetings mee en is er al een Sing-In geweest op deck 12. Het voelt heel vertrouwd om weer in deze omgeving te mogen zijn en het is opbouwend voor Justin om met mensen te praten over hoe hij zijn rol als manager op een nieuw schip vorm zou kunnen geven. Op zondagavond vertrekt Justin, op donderdagavond komt hij weer thuis. En het is fijn om hem in de weekenden weer thuis te hebben!

Gisteren hebben we tijdens de vergadering met onze TFC besloten dat Marianne en de kinderen in de laatste week van december zullen gaan verhuizen naar het schip. Nu wordt het zo concreet! SPANN- ENDD!!

De meisjes gaan door de weeks naar school en ik knuffel met alle baby’tjes die geboren zijn in de tijd dat wij in Texas waren en die nu geboren worden, ik spreek af met vriendinnen, logeerde in de vakantie met de kids bij opa en oma Schep, bezocht Blijdorp en heb nog een aantal fotoshoots gepland staan. Maar ik moet écht aan de bak om de komende weken ons huis leeg te gaan maken. 

Toen we ruim een jaar geleden met met Mercy Ships in gesprek gingen over onze beschikbaarheid, hebben we aangegeven te willen komen wanneer we nodig zijn. Dat is nu, tijdens deze voorbereidingstijd in Antwerpen. Vandaar dat Justin nu inmiddels voor de vierde week aan boord werkt. Hij woont dus al in onze cabin op deck 9. Justins werk als Food Service Manager houdt in dat hij de vrijwilligers in de diningroom, de galley en bakery aanstuurt. Hij is verantwoordelijk voor een gevuld rooster en ‘blust kleine brandjes’. Het werken met zijn directe collega’s (uit Zweden en Brazilië) verloopt heel prettig. Vorige week liep hij mee in de diningroom om een idee te krijgen waar tegenaan gelopen wordt op de werkvloer. Hij leidt een aantal keer in de week de ‘devotions’ aan het begin van de dag, waarbij medewerkers de werkdag samen starten met zingen en bidden. 

Eindelijk staan we dan voor de gangway!
De cabin van Rose & Juliette

Hope Floats

Familie van der Spijk woont en werkt twee jaar op ziekenhuisschip Global Mercy
van Mercy Ships.

Menu

Over ons
Kids
Mercy Ships
TFC
Doneer

Uitgelicht

Blog 5

OnBoarding Program

Haa! Liefs vanaf de ISC, Lindale.
Het is alweer even geleden dat we van ons lieten horen. 
Maar ik kan wel zeggen dat de tijd hier druk, intens maar ook heel gaaf is. Nu we 5 dagen per week in de klas zitten blijft er niet veel tijd over om écht op adem te komen. 
Maar we genieten ontzettend van het leven hier op de campus.

Campus
Om je een idee te geven. De campus is gigantisch.  Een terrein van zo’n 20 hectare. Het heeft een gigantisch bos, twee grote meren en de andere huizen staan zo’n kilometer verderop. Er is een grote sportzaal, een gym, en over de hele campus zitten kantoorgebouwen verspreid. Er is, zoals ik al noemde, een zwembad, een diningroom en een café. Het wemelt van de bijzondere grote insecten, muggen die ons lek prikken, slangen, gordeldieren en we hadden een wasbeer op bezoek op de campus. Het is hier heet met een hoge luchtvochtigheid dus de meeste tijd brengen we het liefst binnen door. 

Basic Training
Na een intensieve week met verplichte Basic Training voor Justin waarbij hij hard aan de bak moest met Fire Fighting, Basic Safety Training, Personal Survival Training met lifetrafts in het zwembad en First Aid. Samen sloten we af met Crowd Management Training waarbij we keken naar: Wat te doen als er brand is of zich een andere kritieke situatie voor doet? Hoe gaan we hier mee om?
In de tijd dat Justin met de anderen hier mee bezig was, probeerde wij met de oudste kinderen schoolwerk vanuit Nederland te doen, of brachten we tijd door in het zwembad hier op de campus.

OnBoarding
Die week er na was tijd om aan het OnBoarding programma te beginnen. Totdat bleek dat een gezin in ons huis Covid-19 positief getest te zijn. Iedereen moest vanaf dat moment in zijn/haar eigen huis blijven. Wat was dat een ongelofelijke domper, waar we het écht even pittig mee hadden. Maar ondanks de restricties, of juist daardoor konden we écht investeren in vriendschappen binnen ons huis. We zitten hier samen met een gezin uit Alaska, een jong stel uit Canada, de Zeeuwse familie Jobse en een ouders stel uit Texas die 20 jaar missionary werk hebben gedaan in Letland. Gelijk al een stukje OnBoarding: Samen leven in een community, stuck in one house and omgaan met teleurstellingen, kijken naar verschillen in culturen etc. 
We mogen echt weer ervaren hoe het is om in een community te leven. Maar het brengt als gezin écht meer uitdagingen met zich mee dan toen we als 20 jarige op het schip woonden. 
We boffen met het huis waar we zitten. Hier zit namelijk het cafe waar staffmembers die op de kantoren op de campus werken hun koffie kunnen halen of meetings hebben of een potje kunnen poolen nu voor ons is. Dat maakt dat we daar ’s avonds graag samen zitten, poolen, spelletjes spelen. Wat wel maakt dat je als gezin minder tijd samen doorbrengt. 
Na een aantal dagen zijn we allemaal getest en bleken alle andere deelnemers en staffmembers gelukkig negatief en dus konden we ons programma beginnen!

Om 07.00 ’s ochtends beginnen we in de klas met zo’n 50 deelnemers. Allemaal mensen die voor minimaal twee jaar gaan werken aan boord van de Africa Mercy, de Global Mercy, of hier op het International Support Centre (ISC).
Een deel van de mensen volgt de lessen online vanuit West-Afrika, Canada, Brazilië en Zweden. We beginnen zo vroeg vanwege het tijdsverschil met andere delen van de wereld. 
Door verschillende sprekers worden onderwerpen behandeld als: Mission, Vision and Values of Mercy Ships.. The How’s of Mercy Ships.. We leren over International Programs en denken na over Servant Leadership Development. 
Verder kijken we kritisch naar onszelf: 
– Wie ben ik? 
– Wat is mijn toegevoegde waarde in de community?
– Wat is mijn Worldvision?
– Wat is my Personal Mission?
– Hoe ga je om met conflicten?
– Waar liggen de verschillen in al die culturen aan boord, maar ook in West-Africa en hoe ga je daar mee om.
Verder doen we veel Bijbelstudie en kijken we hoe we dit kunnen toepassen. 
En ondanks dat het hele lange, pittige dagen zijn, waarin we flink ondersteboven worden gehouden, is het zoooo ontzettend gaaf en opbouwend en hebben we beiden nog nooit zo goed opgelet in de klas.

We gaan in de klas een aantal keer per dag uit één in Break-out Rooms op Teams om verder door te praten over bepaalde onderwerpen. En elke dinsdag en vrijdag hebben na OnBoarding smallgroups, waarbij ik met vier vrouwen en Justin met drie andere mannen samen verder in gaan op de stof. 

Tijdens de Fire Fighting Training om 06.00 ’s morgens
Tijdens de OnBoarding Training

Kids 
En terwijl wij in de klas zaten, hadden de kinderen hun eigen programma’s. Om je een idee te geven: Rose brengen we om 07.00 ’s ochtends bij de Kids OnBoarding. Daar leert ze, net als wij hoe het is om in een community te leven, hoe je omgaat met verschillen in verschillende culturen en verder doen ze heel veel leuke dingen! Ze zijn naar de dierentuin geweest in Tyler, zwemmen in de het zwembad, zijn naar het vliegtuig museum geweest, hebben kleurpoedergevechten en watergevechten gehouden, zingen samen, een fantastisch programma voor de 15 kinderen. Maar af en toe was het ook pittig voor Rose. Ze vind het toch lastiger, dan dat wij hadden gedacht, dat ze veel van de lessen niet begrijpt. Maar gelukkig zijn er nog 4 Nederlandse kinderen en helpen ze elkaar. 
Juliette en Krijn-Christian gingen samen naar het huis van Idelette en Marije, de nanny van familie Jobse.. Zij zorgden de afgelopen weken tijdens het OnBoarding programma voor 6 kinderen. Ook zij hadden hun eigen programmaatje elke dag. Samen ontbijten, lunchen, knutselen, spelen in de gym met de ballen etc. Waar waren we zonder Idelette en Marije! 

Ik zou jullie het liefst even een kijken laten nemen in de klas en op de campus. Het is zoo moeilijk uit te leggen wat we nou precies meemaken! Hoe het leven in community is en wat het doet. 
Gek om te bedenken dat we hier binnenkort ook weer weg gaan en iedereen gedag zeggen na zo’n intensieve periode van samen leven.
De eerste mensen vliegen dan naar de Africa Mercy die nog in Las Palmas, Spanje, ligt. 
Anderen vliegen naar Antwerpen waar vorige week de Global Mercy aangekomen is zoals jullie vast hebben meegekregen! 

We genieten hier nog eventjes van alles en iedereen en van de Texan experiences. Daarover meer in de volgende blog;-)

Zwemmen op de campus
Poolen voor dummies

Kleurpoeder gevecht
’s Avonds volleyballen we met elkaar

Blog 4

Hey Y’all!

Na intensieve weken van hard werken om ons huis leeg te krijgen, de koffers voor 2 maanden lang in te pakken en de laatste uren op Justin zijn werk bij Schuitemaker – waarbij hij met een duikbril en flippers aan zijn laatste dag in de keuken en op het terras doorbracht – , brak dan eindelijk de dag aan dat we door vrienden werden weggebracht naar Schiphol. Yes!! Heerlijk was het om de deur achter ons dicht te trekken.

We zijn in die laatste weken voor ons – best wel plotselinge – vertrek zo ontzettend geholpen door zoveel lieve mensen om ons heen. Verschillende mensen boden aan onze drie herrieschoppers even op zich te nemen, vrienden stonden op de stoep om te helpen ruimen of er werden bakfietsen vol met stapels gestreken was afgeleverd, de brievenbus bleef klapperen en we ontvingen zoveel lieve berichtjes! Many thanks daarvoor!!
Verder bood Idelette, een vrouw uit onze kerk, aan om mee te gaan als onze nanny. Iets wat wordt gevraagd voor het OnBoarding Program in Texas. Om de hele training te kunnen volgen zullen de jongste twee opgevangen moeten worden door iemand die we meenemen van thuis. De manier waarop het gelopen is dat Idelette mee ging was voor ons zo wonderlijk – super speciaal! We boften zo ontzettend.

Eagle Beach –
De kinderen hebben het al snel zo leuk met elkaar!
Dit is Idelette. Wat zijn we blij met haar!
Arashi Beach

We namen afscheid op Schiphol. Wat voornamelijk voor onze “nanny” – Klinkt best decadent toch? – best pittig was, omdat ze man en kinderen achterliet voor 8 weken (2 maanden!! Respect! ) 
We ontmoetten bij het afdroppen van onze loodzware koffers al gauw de andere twee families. De Zeeuwse familie Jobse en Rotterdamse familie Boer met hun kinderen en nanny’s. Super leuk om hen eindelijk live te ontmoeten na heel wat over en weer “ge-app” van maanden.
Na een ontzettend lange reis kwamen we aan op Aruba. De jetlag deed zijn werk en we waren de eerste dagen lekker gesloopt en konden heeeerlijk ongestoord – niet helemaal waar met drie kleine kinderen – aan het zwembad doorbrengen. De tweede week hadden we een auto om wat Aruba te kunnen zien. Het is écht waar: Die prachtige witte stranden, de blauwe zee, ze zijn minstens zo mooi als op de plaatjes! 

We zwommen tot we er bij neer vielen – zijn groen zijn van het chloor – brachten veel tijd door in de airco, leerden Idelette, die twee weken bij ons in ons appartement zat, onwijs goed kennen en zij ons. Genieten was het, van de stranden, het leven onder water en van elkaar. In real life ontmoetten we een gigantische schildpad!
Ik, Marianne, mocht eindeloos foto’s maken omdat ik nu een medestander had die het ook heerlijk vind om te fotograferen.

Met de andere gezinnen hadden we een barbeque en we maakten tijd voor ons huiswerk voor het OnBoarding programma. Aruba was prachtig. En tegelijkertijd vonden we het ook schrijnend om te zien dat de dikste villa’s naast hele slechte wijken stonden.

Ontbijten op het strand met havermouttaart

Texas here we come!
Op 19 augustus stonden we, omdat we online niet in konden checken, extra vroeg op het vliegveld. Klaar voor ons vertrek naar onze bestemming! Dallas, Texas!
Wat een ontzettend domper was het, toen er na 3 uur wachten bleek dat er een fout in de de ESTA’s van onze kinderen zat, waardoor we niet mee mochten op de vlucht. We zagen de anderen vertrekken en ook Idelette ging door de douane. We konden wel janken..
Gelukkig was het de volgende dag geregeld en vlogen we via Atlanta naar Dallas. Met nog een aantal hobbels arriveerden we om 05.00 uur ’s nachts op de campus van Mercy Ships in Lindale.

Wat werden we ontzettend warm onthaald! Op onze geschakelde hotelkamers in het Guesthouse lagen cadeautjes voor de kinderen en een welkomstpakketje voor ons klaar.
Met een aantal andere gezinnen delen we de Breakfast room en voor de lunch en diner lopen we naar de andere kant van de campus waar de Diningroom is.
Het is tijd om te gaan wennen aan het community leven!

Vaar je met ons mee?
P.s.: Volg je ons al op Instagram en Facebook? Daar houden we je nog iets vaker op de hoogte van onze voorbereidingen en avonturen! Wil je ons ondersteunen? Kijk hier wat jij kunt doen!


Dit zooitje ongeregeld woont straks samen op de GLM.
Links de familie Jobse, dan de familie Westerduin. Familie Boer en rechts staan wij,
De kinderen hebben het nu al zo leuk met elkaar!

Naast vlees ook veel groenvoer op de bbq
Omdat we een zwembad hadden kwamen de andere gezinnen vaak even langs voor een duik

Hope Floats

Familie van der Spijk woont en werkt twee jaar op ziekenhuisschip Global Mercy
van Mercy Ships.

Menu

Over ons
Kids
Mercy Ships
TFC
Doneer

Blog 3

Blog 3

Als het niet gaat zoals het moet

Het komt ons allemaal inmiddels bekend voor: je maakt een planning, maar op het laatste moment komt COVID en bam, weg plan!

Zo ook bij ons: We hadden gedacht in de derde week van augustus naar Texas te vliegen voor de OnBoarding, de voorbereiding op ons verblijf op het schip van Mercy Ships, maar door de stijgende besmettingscijfers in Nederland mogen we de VS niet in. Punt. Dag OnBoarding, dag voorbereiding en kennismaking met de andere gezinnen die aan boord zullen gaan. Weg mogelijkheid om het voor de kinderen allemaal wat reëler te maken…

De wens om aanwezig te zijn bij de OnBoarding is groot, deze periode van voorbereiding zou het fundament leggen voor de komende jaren. Het is een overbrugging tussen ons leven in Nederland en de jaren die we op het schip zullen doorbrengen. Voor ons is dat belangrijk, en voor de kinderen al evenzeer. Ook zij worden voorbereid op het leven aan boord van een schip. We zouden toerusting ontvangen en opgebouwd worden en ook de basis leggen voor relaties met mensen met wie we gaan samenwerken en samenleven. We keken, en kijken, er zo naar uit!

Linksom of rechtsom
Gelukkig zijn we niet het enige gezin met dit probleem. En gelukkig is er een escape: Door via een ander land te vliegen, Aruba bijvoorbeeld, en daar een paar weken te verblijven, kun je daarna doorreizen naar de VS. Ook wij hebben besloten het zo te gaan doen.

Wij hebben gekozen voor Aruba, omdat dit land ‘op geel staat’ en ook vliegen we naar Aruba al in de juiste richting. De jetlag zal dus weg zijn als we doorvliegen naar Texas en dus kunnen we fris aan de OnBoarding beginnen. De kosten voor de reis en het verblijf op Aruba bekostigen we uiteraard zelf. Tot eind september zal de voorbereiding in Texas duren en begin oktober begint Justin met zijn werk als Food Service Manager aan boord van de Global Mercy. In December komt Marianne met de kinderen aan boord.

Bidden en hopen
We bidden en hopen dat we, met de oplopende besmettingscijfers, begin augustus inderdaad mogen vertrekken en dat Aruba ‘geel’ blijft. Dat we een goede voorbereidingstijd zullen hebben, en dat we daarna onze schouders kunnen zetten onder het werk op het schip.

Ondertussen blijven wij gewoon geduldig aftellen, boekjes lezen over boten en matrozen en Engelse woordjes oefenen. Of het nou linksom of rechtsom gaat: wij kunnen niet wachten!